Tekst ustawy ustalony ostatecznie po rozpatrzeniu poprawek Senatu

 

USTAWA
z dnia 16 września 2011 r.
o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw1)


Art. 1.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125,
poz. 874, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego:
a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z
tym przewozem,
b) kierowców,
c) osób zarządzających transportem,
d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym.”;
2) w art. 4 po pkt 21 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 22 w brzmieniu:
„22) obowiązki lub warunki przewozu drogowego – obowiązki lub warunki wynikające
z przepisów ustawy oraz:
a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie
urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U.
L 370 z 31.12.1985, str. 21),
1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, ustawę
z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym, ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, ustawę z dnia 29 października 2010 r. o
zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz ustawę z dnia 5 stycznia
2011 r. o kierujących pojazdami.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz.
1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009
r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr
164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13,
Nr 30, poz. 151, Nr 48, poz. 247, Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 780, Nr 159, poz.
945 i Nr 168, poz. 1005.
2
b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie
wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem,
c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie
dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z
terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej
Państw Członkowskich (Dz. U. L 95 z 9.4.1992, str. 1–7),
d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającego
warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług
krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających
siedziby w tym państwie członkowskim (Dz. U. L 279 z 12.11.1993, str. 1–
16),
e) rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego
warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie
Członkowskim do transportu drogowego osób w Państwie Członkowskim
(Dz. U. L 4 z 8.1.1998, str. 10–14),
f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2121/98 z dnia 2 października 1998 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady
(EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98 w zakresie dokumentów dla przewozu
osób autokarem i autobusem (Dz. U. L 268 z 3.10.1998, str. 10–26),
g) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie
ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz
zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia
(WE) nr 1255/97 (Dz. U. L 3 z 5.1.2005, str. 1–44),
h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,
i) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L
190 z 12.7.2006, str. 1–98),
j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z
dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące
warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego
dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. L 300 z 14.11.2009, str. 51–71),
k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z
dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do
rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. L 300 z
14.11.2009, str. 72–87),
l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. L 48 z 23.2.2011, str. 19),
m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe,
n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, z późn. zm.3)),
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1042, z 2008 r. Nr 223, poz. 1464, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 666, Nr 92, poz. 753, 3
o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,
p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.4)),
r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.5)),
s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016),
t) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm.6)),
u) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859, z 2010 r. Nr 28, poz. 145 oraz z 2011r. Nr 106, poz. 622),
w)ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 5 poz. 13),
x) ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr …, poz. …),
y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.”;
3) w art. 14 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„5. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji.”;
4) po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu:
„Art. 16a. 1. W razie cofnięcia licencji lub jej wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek
przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli,
dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o
których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy
od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
1) przedsiębiorcy, na którego przeniesione zostały uprawnienia z
licencji w trybie, o którym mowa w art. 13 ust. 2;
Nr 215, poz. 1664, z 2010 r. Nr 47, poz. 278 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13, Nr 106, poz. 622, Nr 152,
poz. 897 i Nr 171, poz. 1016.
4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625,
Nr 92, poz. 880, Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289, Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 249,
poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 668, Nr 92, poz. 753
oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278.
5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1497, z 2007 r. Nr 99,
poz. 661, Nr 192, poz. 1381, z 2009 r. Nr 79, poz. 670, z 2010 r. Nr 43, poz. 246 oraz z 2011 r. Nr
5, poz. 13 i Nr 168, poz. 1005.
6) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 230, poz.
1511 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 122, poz. 696 i Nr 171, poz. 1016.
4
2) przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali licencję i
zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania
przewozu drogowego.”;
5) po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu:
„Art. 33a. W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania
przewozu drogowego, podmiot, o którym mowa w art.
33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać
osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki
informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22,
przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać
przewóz drogowy.”;
6) art. 39e otrzymuje brzmienie:
„Art. 39e. 1. Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane
zajęcia w ramach szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji
zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego.
2. Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany:
1) przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce
prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym dniu
roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie
i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą
uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;
2) prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego
oraz szkolenia okresowego;
3) przekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie
14 dni od dnia zakończenia szkolenia okresowego i wydania
świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego ukończenie,
następujące dane osób, które ukończyły kurs:
a) imię i nazwisko,
b) datę i miejsce urodzenia,
c) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru
PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego
tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,
d) adres zamieszkania,
e) zakres ukończonego szkolenia,
f) datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia,
g) numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer
zaświadczenia potwierdzającego ukończenie jednego z
modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2.
3. Kierownik ośrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania
świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1, przekazuje
do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób,
którym wydał świadectwo:
1) imię i nazwisko;
5
2) datę i miejsce urodzenia;
3) numer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo
wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – w
przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;
4) zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej
potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego.
4. Wojewoda, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie
informacji oraz danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 3 i
ust. 3, w formie elektronicznej z wykorzystaniem bezpiecznego podpisu
elektronicznego.”;
7) w art. 39g w ust. 5 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w
brzmieniu:
„4) dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych
przez pojazdy, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę
samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy z dnia 20
czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”;
8) w art. 39h ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie
prowadzenia ośrodka szkolenia jest:
1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:
a) w sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania
zajęć, o których mowa w art. 39i ust. 1 pkt 2,
b) w sposób niezgodny z programem szkolenia,
c) pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa
w art. 39i ust. 1 pkt 1;
2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1;
3) wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;
4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.”;
9) po art. 39m dodaje się art. 39n w brzmieniu:
„Art. 39n. 1. Ustanawia się odznakę „Wzorowy kierowca”.
2. Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana zawodowym
kierowcom wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w pracy i
wieloletnią bezwypadkową jazdą.
3. Odznakę „Wzorowy kierowca” nadaje minister właściwy do spraw
transportu.
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki nadawania odznaki „Wzorowy kierowca”,
tryb przedstawiania wniosków, wzór odznaki, tryb jej wręczania
i sposób noszenia, uwzględniając wymogi, jakie powinny spełniać
wnioski o nadanie odznaki oraz kryteria stosowane przy jej nadawaniu.”;
6
10) w art. 50 w pkt 1:
a) lit. a otrzymuje brzmienie:
„a) przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których
mowa w art. 4 pkt 22,”,
b) uchyla się lit. b i d,”;
11) w art. 55:
a) w ust. 1:
– pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń
pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego;”,
– pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„5) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników
pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i
innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających
związek z przedmiotem kontroli;
6) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym
do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje
dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami,
o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest
lub powinna być wykonywana ta działalność.”,
b) po ust. 1b dodaje się ust. 1c w brzmieniu:
„1c. Przepisy ust. 1 pkt 5 i 6 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do:
1) podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym,
a w szczególności do:
a) spedytora,
b) nadawcy,
c) odbiorcy,
d) załadowcy,
e) organizatora wycieczki,
f) organizatora transportu,
g) operatora publicznego transportu zbiorowego;
2) podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a, w okresie roku od
dnia zaprzestania przez te podmioty wykonywania przewozu drogowego.”;
12) w art. 56 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem oraz dodaje się pkt 4 w
brzmieniu:
„4) zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie drogowym
towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr …, poz. …).”;
13) w art. 72 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
7
„5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia
samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty
kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu
cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w
siedzibie organu kontroli.”;
14) w art. 73 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„1a. W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia
obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas
wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby
przez nią wyznaczonej. ”;
15) w art. 87 w ust. 1 w pkt 3 po lit. g średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit.
h w brzmieniu:
„h) dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie
zmodyfikowanych;”;
16) art. 92 i 92a otrzymują brzmienie:
„Art. 92. 1. Kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków
lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości
do 2.000 złotych.
2. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości grzywien
za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy.
3. Osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem
w przedsiębiorstwie, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października
2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków
wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę
Rady 96/26/WE, a także każda inna osoba wykonująca czynności
związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub
warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie,
do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości
do 2.000 złotych.
4. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3, oraz wysokości grzywien
za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy.
5. Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3,
następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach
o wykroczenia.
6. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się również w przypadku ujawnienia naruszenia
obowiązków lub warunków przewozu drogowego popełnionego
za granicą, chyba że sprawca wykaże, iż za naruszenie została
już nałożona kara.
Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z
tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu
drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do
10.000 złotych za każde naruszenie.
8
2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas
jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.
3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas
kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może
przekroczyć:
1) 15.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w
liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia
kontroli;
2) 20.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w
liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem
rozpoczęcia kontroli;
3) 25.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w
liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem
rozpoczęcia kontroli;
4) 30.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w
liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia
kontroli;
5) 40.000 złotych – dla podmiotu wykonującego inne czynności
związane z przewozem drogowym.
4. Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1–3, uważa się również
osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy,
wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.
5. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1,
wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do
podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o
odpowiedzialności administracyjnej.
6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa
w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia
określa załącznik nr 3 do ustawy.
7. Przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących
czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności
do:
1) spedytora,
2) nadawcy,
3) odbiorcy,
4) załadowcy,
5) organizatora wycieczki,
6) organizatora transportu,
7) operatora publicznego transportu zbiorowego
– jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że
podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.
9
8. Przepisy ust. 1 i ust. 3–6 stosuje się do podmiotów, o których mowa
w art. 16a i art. 33a.”;
17) po art. 92a dodaje się art. 92b i art. 92c w brzmieniu:
„Art. 92b. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie
prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku,
jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w
stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą
przestrzeganie przez kierowców przepisów:
a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji
niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu
drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady
(EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,
b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia
1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w
transporcie drogowym,
c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących
międzynarodowe przewozy drogowe (AETR),
sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999
r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników
wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów
rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań
zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny,
na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba
odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.
Art. 92c. 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej,
o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz
drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie
wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący
przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał
wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek
zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,
lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została
nałożona kara przez inny uprawniony organ.
2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia
kary przez uprawniony zagraniczny organ.”;
18) art. 93–95 otrzymują brzmienie:
„Art. 93. 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze
decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywa10
nej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili
naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem
ust. 4–6.
2. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po
upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na
decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia
skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
1) odrzucenia skargi,
2) cofnięcia skargi, lub
3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
3. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania
w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia
okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c.
4. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza
ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej
kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu
inspektorowi transportu drogowego.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, postępowanie administracyjne
prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej
wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego.
6. Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się w przypadku ujawnienia przez
funkcjonariusza Policji naruszenia, za które niniejsza ustawa przewiduje
karę pieniężną, popełnionego przez zagranicznego przewoźnika
drogowego.
7. Do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się
przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z poźń. zm.7)).
Art. 94. 1. Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.
2. Karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie
14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna.
Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa zobowiązany podmiot.
3. W przypadku, gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naruszenie
obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez zagraniczny
podmiot mający siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska
nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we
wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności
nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 727,
Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz. 1031,
Nr 217, poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r. Nr 112, poz. 769, Nr 120, poz. 818, Nr 192, poz.
1378 i Nr 225, poz. 1671, z 2008 r. Nr 118, poz. 745, Nr 141, poz. 888, Nr 180, poz. 1109 i Nr 209,
poz. 1316, 1318 i 1320, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 44, poz. 362, Nr 57, poz. 466, Nr 131, poz. 1075,
Nr 157, poz. 1241, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 213, poz. 1652 i Nr 216, poz. 1676, z
2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 57, poz. 355, Nr 127, poz. 858, Nr 167, poz. 1131, Nr 182, poz. 1228 i Nr
197, poz. 1306 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 173, Nr 75, poz. 398, Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 781.
11
przepisów tego państwa, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera
kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej.
4. Kaucję pobiera się w formie:
1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,
lub
2) przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego
postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie
kary, przy czym koszty przelewu ponosi zobowiązany podmiot.
5. W przypadku poboru kaucji przez inspektorów Inspekcji Transportu
Drogowego, możliwe jest jej przekazanie w formie bezgotówkowej,
za pomocą karty płatniczej. Koszty związane z autoryzacją transakcji
i przekazem środków na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 4
pkt 2, ponosi bezzwrotnie zobowiązany podmiot.
6. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym,
o którym mowa w ust. 4 pkt 2.
7. Kaucję przekazuje się:
1) na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 2 – w terminie 7
dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stała się wykonalna;
2) na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7
dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności
decyzji o nałożeniu kary pieniężnej albo doręczenia
orzeczenia sądu administracyjnego o uchyleniu lub stwierdzeniu
nieważności takiej decyzji.
8. W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości
pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio
przepis ust. 7 pkt 2.
9. Do kary pieniężnej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Art. 95. 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków
przewozu drogowego przez podmiot wykonujący przewóz drogowy
lub inne czynności związane z tym przewozem osoba przeprowadzająca
kontrolę na drodze zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty
podlegające kontroli i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu
wykonującego przewóz drogowy, na najbliższy parking strzeżony, jeżeli:
1) nie pobrano kaucji – w przypadku podmiotu, o którym mowa w
art. 94 ust. 3,
2) nie usunięto stwierdzonych nieprawidłowości, lub
3) zakaz lub ograniczenie ruchu uniemożliwia dalszą jazdę.
2. W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się
odpowiednio przepisy art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
3. Zwrot pojazdu z parkingu następuje, odpowiednio po:
12
1) przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy,
na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub
2) usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu.
4. Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia
nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy działu II
rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z
późn. zm.8)) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.
5. W przypadku, gdy podczas kontroli granicznej stwierdzone zostanie
naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez
kierowcę bądź przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne
czynności związane z tym przewozem, osoba przeprowadzająca kontrolę
uprawniona jest do uniemożliwienia kontrolowanemu pojazdowi
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości.”;
19) uchyla się załącznik do ustawy;
20) dodaje się załączniki nr 1–3 do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do
niniejszej ustawy.
Art. 2.
W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50,
poz. 601, z późn. zm.9)):
1) w art. 36 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) które z powodu swoich rozmiarów, masy lub innych właściwości albo ze
względu na urządzenia przewoźnika lub warunki drogowe danej gałęzi transportu:
a) nie nadają się do przewozu środkami transportowymi,
b) spowodowałoby naruszenie przepisów określających warunki wykonywania
przewozów drogowych, przepisów określających warunki pracy kierowców,
przepisów ruchu drogowego lub przepisów o drogach publicznych,”;
2) w art. 43 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„2. Nadawca, odbiorca lub inny podmiot wykonujący czynności ładunkowe jest
obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towa-
8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz.
708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 157, poz. 1119 i Nr 187, poz. 1381, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr
115, poz. 794, Nr 176, poz. 1243 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 209, poz. 1318, z 2009 r. Nr 3,
poz. 11, Nr 39, poz. 308, Nr 131, poz. 1075, Nr 157, poz. 1241 i Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 28,
poz. 143, Nr 40, poz. 229, Nr 75, poz. 474, Nr 122, poz. 826, Nr 152, poz. 1018 i Nr 229, poz. 1497
oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 458.
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz.
1371, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112, z 2003 r. Nr 149, poz. 1452 i Nr 211, poz. 2049,
z 2004 r. Nr 97, poz. 962, Nr 160, poz. 1678 i Nr 281, poz. 2780, z 2006 r. Nr 133, poz. 935, z 2008 r.
Nr 219, poz. 1408, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13.
13
rowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i przepisami o drogach publicznych,
a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa
ruchu drogowego, przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia
dopuszczalnych nacisków osi.”;
3) po art. 55 dodaje się art. 55a w brzmieniu:
„Art. 55a. 1. Zabrania się nadawcy:
1) zlecania przewozu kabotażowego przewoźnikowi nieposiadającemu
odpowiedniego zezwolenia na taki przewóz lub wykonującemu
przewóz kabotażowy niezgodnie z warunkami takiego
przewozu;
2) zlecania przewozu drogowego przesyłki towarowej pojazdem
nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia na taki przewóz;
3) określania warunków drogowego przewozu przesyłki towarowej,
których realizacja mogłaby spowodować naruszenie przepisów
określających warunki wykonywania przewozów drogowych,
przepisów określających warunki pracy kierowców, przepisów
ruchu drogowego lub przepisów o drogach publicznych;
4) umieszczania w liście przewozowym i innych dokumentach danych
i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym;
5) uzależniania wysokości przewoźnego od masy lub objętości przesyłki
towarowej – w przypadku drogowego przewozu drewna,
ładunków sypkich lub innych ładunków masowych.
2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do spedytora, odbiorcy, organizatora
transportu lub innego podmiotu zlecającego przewóz.
3. Zasady odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2,
za naruszenie przepisu ust. 1 określają przepisy ustawy z dnia
6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr
125, poz. 874 z późn. zm. 10)).”.
Art. 3.
W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79,
poz. 854, z późn. zm.11)) w art. 30 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Jeżeli w sprawie ustalenia regulaminu wynagradzania, regulaminów nagród i
premiowania, regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, planu
urlopów lub regulaminu pracy, okresów rozliczeniowych, o których mowa w
art. 129 § 2 i w art. 135 § 2 i 3 Kodeksu pracy, wykazu prac, o którym mowa w
10) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz.
1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009
r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr
164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13,
Nr 30, poz. 151, Nr 48, poz. 247, Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 780, Nr 159, poz.
945 i Nr 168, poz. 1005.
11) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz.
1080 i Nr 128, poz. 1405, z 2002 r. Nr 135, poz. 1146 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 63, poz. 590 i
Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2008 r. Nr 90, poz. 562.
14
art. 1517 § 4 Kodeksu pracy lub indywidualnego rozkładu czasu pracy,
o którym mowa w art. 8 ust. 2–4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie
pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.12)) organizacje związkowe
albo organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 24125a
Kodeksu pracy, nie przedstawią wspólnie uzgodnionego stanowiska w terminie
30 dni, decyzje w tych sprawach podejmuje pracodawca, po rozpatrzeniu odrębnych
stanowisk organizacji związkowych.”.
Art. 4.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr
108, poz. 908 z późn. zm.13)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 pkt 43 otrzymuje brzmienie:
„43) taksówka – pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony,
przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą
oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą;”;
2) w art. 39:
a) w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera;”,
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką, autobusem, specjalistycznym
środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust.
2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym
(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.14)), pojazdem Policji, Straży
Granicznej lub Straży Gminnej (Miejskiej).”;
3) w art. 73 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
„2a. Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych, personelu
cywilnego i członków rodzin, oraz pojazdów ich wykonawców kontraktowych,
przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów
międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych tych sił zbrojnych, dokonuje
starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
12) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1497, z 2007 r. Nr 99,
poz. 661 i Nr 192, poz. 1381, z 2009 r. Nr 79, poz. 670, z 2010 r. Nr 43, poz. 246 oraz z 2011 r. Nr 5,
poz. 13 i Nr 168, poz. 1005.
13) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz.
925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr
104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, poz.
343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 37, poz.
214, Nr 100, poz. 649, Nr 163, poz. 1015, Nr 209, poz. 1320, Nr 220, poz. 1411 i 1426, Nr 223, poz.
1461 i 1462 i Nr 234, poz. 1573 i 1574, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 663, Nr
91, poz. 739, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 802 i 803, Nr 98, poz. 817 i Nr 168, poz. 1323, z 2010 r.
Nr 40, poz. 230, Nr 43, poz. 246, Nr 122, poz. 827, Nr 151, poz. 1013, Nr 152, poz. 1018, Nr 182,
poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 225, poz. 1466 i Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 30, poz. 151,
Nr 92, poz. 530, Nr 102, poz. 585, Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016.
14) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 590 i Nr 166, poz.
1172, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 237, poz. 1653, z 2009 r. Nr 11, poz. 59 i Nr 122, poz. 1007, z
2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 219, poz. 1443 oraz z 2011 r. Nr 30, poz. 151 i Nr 112, poz. 654.
15
2b. Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych,
dokonuje właściwy organ Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ten
wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę
kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka
kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio
na pojeździe.”;
4) w art. 74 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
„2a. Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać, pomimo
braku dołączonych do wniosku o rejestrację dokumentów, o których mowa w
art. 72 ust. 1 pkt 6, 6a i 8. Dokumenty te powinny zostać złożone przed wydaniem
dowodu rejestracyjnego.
2b. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu
złoży oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu rejestracyjnego
nie nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu.”;
5) w art. 76 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego
i tablic rejestracyjnych pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
oraz pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, o których
mowa w art. 73 ust. 2b, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych
sprawach.”;
6) w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje,
za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji
starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w
art. 73 ust. 2a, 2b i 4.”;
7) w art. 81:
a) w ust. 4 część wspólna otrzymuje brzmienie:
„– z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio
przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie
drogowym towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem
technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu
przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego.”,
b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla
lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t
przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie
przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata
od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie
przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy
to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu
16
samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w
liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego
osób, pojazdu marki „SAM”, pojazdu zasilanego gazem, pojazdu
uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu
państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym.”,
c) w ust. 11 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) który ma być używany jako taksówka, pojazd uprzywilejowany, pojazd do
nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd
odpowiednio przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o
przewozie drogowym towarów niebezpiecznych;”.
Art. 5.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm.15)) w art. 96 § 1a otrzymuje brzmienie:
„§ 1a. W postępowaniu mandatowym, w sprawach:
1) w których oskarżycielem publicznym jest właściwy organ Państwowej Inspekcji
Pracy,
2) naruszeń przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego
wymienionych w załączniku nr 1 i 2 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o
transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.16)),
w których oskarżycielem publicznym jest właściwy organ Inspekcji Transportu
Drogowego lub Policji
– można nałożyć grzywnę w wysokości do 2.000 zł.”.
Art. 6.
W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879,
z późn. zm.17)):
1) w art. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:
„6a) pora nocna – okres czterech godzin pomiędzy godziną 00.00 i godziną 07.00;
definicję pory nocnej zawartą w tym przepisie stosuje się wyłącznie do celów
ustalania czasu pracy;”;
2) w art. 8 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2–4 w brzmieniu:
15) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 214, poz.
1344 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375, Nr 190, poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589 oraz z
2010 r. Nr 182, poz. 1228, Nr 197, poz. 1307 i Nr 225, poz. 1466.
16) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz.
1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009
r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr
164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656 oraz z 2011 r. Nr 5, poz. 13,
Nr 30, poz. 151, Nr 48, poz. 247, Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 780, Nr 159, poz.
945 i Nr 168, poz. 1005.
17) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1497, z 2007 r. Nr 99,
poz. 661 i Nr 192, poz. 1381, z 2009 r. Nr 79, poz. 670, z 2010 r. Nr 43, poz. 246 oraz z 2011 r. Nr 5,
poz. 13 i Nr 168, poz. 1005.
17
„2. Indywidualny rozkład czasu pracy pracownika ustalany przez pracodawcę może
przewidywać różne godziny rozpoczynania i kończenia pracy; w takim przypadku
ponowne wykonywanie pracy przez pracownika w tej samej dobie nie
stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.
3. Indywidualny rozkład czasu pracy, o którym mowa w ust. 2, wprowadza się w
porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a jeżeli pracodawca nie jest
objęty działaniem takiej organizacji, po porozumieniu z przedstawicielami pracowników
wyłonionymi w trybie przyjętym u tego pracodawcy.
4. Zastosowanie rozkładu czasu pracy, wskazanego w ust. 1, nie może naruszać
prawa pracownika do odpoczynków, o których mowa w art. 14.”;
3) w art. 11 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
„2a. Rozkładów czasu pracy nie ustala się dla kierowcy wykonującego przewóz rzeczy
lub okazjonalny przewóz osób.”;
4) w art. 15:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Do kierowców wykonujących przewóz drogowy mogą być stosowane rozkłady
czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu
pracy do 12 godzin na dobę – w ramach systemu równoważnego czasu
pracy.”,
b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„6. Postanowienia art. 11 ust. 2a stosuje się odpowiednio.”;
5) art. 17 otrzymuje brzmienie:
„Art. 17. Do kierowców wykonujących przewóz drogowy może być stosowany,
w przypadkach uzasadnionych rodzajem wykonywanych przewozów
lub ich szczególną organizacją, zadaniowy czas pracy, w którym zadania
przewozowe ustala pracodawca w takim wymiarze, aby mogły
być wykonane w ramach czasu pracy określonego w art. 11 oraz z
uwzględnieniem przepisów dotyczących przerw przeznaczonych na
odpoczynek i okresów odpoczynku. Rozkład czasu pracy w okresie
wykonywania danego zadania przewozowego ustala kierowca.”;
6) w art. 24 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie:
a) o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego
pracodawcy,
b) o przeciętnej tygodniowej liczbie godzin wykonywanych przewozów drogowych
lub innych czynności, na innej podstawie niż stosunek pracy, albo o
ich niewykonywaniu.”;
7) w art. 25:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:
1) zapisów na wykresówkach,
2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,
18
3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,
4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej
czynności, lub
5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa
w pkt 1–4.”,
b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„1a. W stosunku do pracowników objętych zadaniowym czasem pracy oraz
pracowników otrzymujących ryczałt za godziny nadliczbowe lub ryczałt za
porę nocną, nie ewidencjonuje się godzin pracy.
1b. Pracodawcy, którzy prowadzą ewidencję w formie wskazanej w ust. 1, lub
których dotyczy ust. 1a, zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych
kart ewidencji nieobecności pracownika w pracy z podziałem na rodzaj i
wymiar.”;
8) w art. 27 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpoczynku, o którym mowa w art. 8
rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1–3 Umowy AETR, nie stosuje
się odpoczynku, o którym mowa w art. 14.”;
9) w art. 31d dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„3. Postanowienia art. 24 pkt 2 stosuje się odpowiednio.”;
10) w art. 31e dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Postanowienia ust. 1 stosuje się także, gdy kierowca w trakcie przyjętego okresu
rozliczeniowego czasu pracy wykonuje przewozy inne, niż wskazane w rozdziale
4a.”.
Art. 7.
W ustawie z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466) wprowadza się następujące
zmiany:
1) w art. 5 w pkt 12 uchyla się lit. a–c;
2) w art. 11 uchyla się pkt 1.
Art. 8.
W ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr
…, poz. …) w art. 117 uchyla się pkt 4 i 5.
Art. 9.
W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, Nr
92, poz. 530 i Nr 106, poz. 622) w art. 125 uchyla się pkt 6.
Art. 10.
19
Przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje
się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków
przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem
jej wejścia w życie.
Art. 11.
Ustawa wchodziw życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

                                                                         MARSZAŁEK SEJMU
                                                                         Grzegorz Schetyna

 

Zaloguj się

Liczba odwiedzających

Odwiedza nas 17 gości oraz 0 użytkowników.

Licznik odwiedzin

335078
Dzisiaj79
Wczoraj145
Tydzień709
Miesiąc4020